واقعا چیزی نمیخوام.نمیدونم واقعا تحمل من انقدر سخته؟البته سخت هست میدونم. گاهی مطمئن میشم کسی نمیشناسه منو. انگار آدم ها از دور منو میبینن بهم نزدیک میشن اما فقط همون چیزی رو میبینن که دوست دارن ببینن. نه چیزی که من هستم. البته نه که دلم بخواد شناخته بشم، نه که دلم بخواد درک بشم. فقط دلم میخواد منو به خاطر چیزی که هستم بخوان. نه چیزی که دلشون میخواد باشم. زندگیم عجیبه. انگار واقعیت نداره. انگار خو

امشب شب مزخرفیه.واقعا شب مزخرفیه. امشب صبح نمیشه انگار. موندم اصلا بخوابم یا نه. میدونید وقتی نگران آینده ش میشم، وقتی دیگه نمیدونم چه گهی باید بخورم واسه بهبود حالش و اوضاع خودم فقط یه چیز آرومم میکنه اینکه اگه یه روز دیگه نتونستم هیچ کاری بکنم، اگه یه روز نتونستم خودمو آروم کنم، اگه یه روز دیگه هیچ چاره ای نداشتم ، میتونم خودمو بکشم. قرار نیست چنین کاری بکنما. اما مسخره ست که این تنها چیزیه که آ